Οι Γερμανοι ξαναρχονται

Αγαπητέ κ. Παπακωνσταντίνου

Σας ζητώ συγνώμη γι’ αυτή μου την παρέμβαση, αλλά παρακολουθώ εδώ και καιρό το δράμα σας. Πρέπει να σας πω ότι είχα κάποιες προσδοκίες πριν από τις εθνικές εκλογές σας, όταν λέγατε ότι θα διαπραγματευθείτε με την Ε.Ε. για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση στη χώρα σας. Αλλά μετά από τις εκλογές διαπραγμάτευση δεν είδα, τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ από εδώ που είμαι.

Το θέμα είναι ότι για να διαπραγματευθεί κανείς πρέπει να στηριχθεί στις δικές του αναλύσεις και στις δικές του αξίες. Και μετά πρέπει να δημιουργήσει συσχετισμούς, συμμαχώντας με άλλους που έχουν παρόμοιες αναλύσεις και αξίες. Και αυτό δεν το βλέπω να γίνεται.

Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει ενιαία, και με την ίδια συνταγή, τις αδύνατες χώρες, τα λεγόμενα PIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία). Παρεμπιπτόντως, βλέπω ότι η ορθοδοξία στα οικονομικά παραμένει όσο αγενής ήταν στην εποχή μου, όταν αντιμετώπιζα στην επιτροπή Macmillan παρόμοια επιχειρήματα για μείωση ελλειμμάτων και μισθών σε συνθήκες ύφεσης και ανεργίας. Η ουσία όμως είναι ότι, ενώ εσείς αντιμετωπίζετε αυτή την ενιαία στάση σε επίπεδο ιδεολογίας και πολιτικής, δεν διαμορφώνετε μια εξίσου ενιαία αντεπίθεση.

Κατ’ αρχάς φαίνεται να έχετε δεχθεί το επιχείρημα ότι η Ελλάδα πληρώνει τώρα το γεγονός ότι για πολλά χρόνια κατανάλωνε πάνω από το μπόι της. Αλήθεια πιστεύετε ότι μόνο έτσι εξηγούνται τα μεγάλα ελλείμματα στα δημοσιονομικά και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών; Οτι τα PIGS έχουν τα τελευταία χρόνια ελλείμματα στο ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών είναι άσχετο από το γεγονός ότι κάποιες άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, έχουν μονίμως πλεονάσματα; Η Γερμανία, για παράδειγμα, το 2007 είχε ένα πλεόνασμα στο εμπορικό ισοζύγιο περίπου στο 8,15% του δικού της ΑΕΠ, και από αυτό πάνω από το μισό (63,4%) προερχόταν από καθαρές εξαγωγές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι καθαρές εξαγωγές προς τα PIGS την ίδια εποχή αντιστοιχούσαν σε 17% του γερμανικού εμπορικού πλεονάσματος. Με λίγα λόγια, η Γερμανία εξαρτάται από τη ζήτηση που δημιουργούν οι άλλες χώρες της Ε.Ε. Να το πω και αλλιώς. Αν οι αδύνατες και ελλειμματικές οικονομίες όπως η Ελλάδα δεν είχαν την κατανάλωση και τη ζήτηση που είχαν, η Γερμανία δεν θα είχε πάει τόσο καλά.

Ας το δούμε και από την πλευρά του πληθωρισμού. Εχετε δεχθεί (ως PIGS) αδιαμαρτύρητα ότι τα ελλείμματά σας αντανακλούν μια έλλειψη ανταγωνιστικότητας, ότι η βασική αιτία έχει να κάνει με το ότι οι τιμές των δικών σας προϊόντων έχουν ανέβει πιο γρήγορα από αυτό που ισχύει γενικά στην υπόλοιπη Ε.Ε.

Γιατί δεν λέτε, αντιθέτως, ότι ο λόγος που η Γερμανία έχει χαμηλότερο πληθωρισμό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν βασίζεται στην εγχώρια ζήτηση; Η Γερμανία είχε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια χαμηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της Ε.Ε., παρά το πολύ χαμηλό επίπεδο αυτού του μέσου όρου. Αν, δηλαδή, η Γερμανία είχε μια πιο επεκτατική πολιτική, αυτό θα ανέβαζε τον πληθωρισμό της και θα βοηθούσε τα PIGS να εξάγουν περισσότερο.

Αυτό που παρατηρειται στις οικονομίες της Ε.Ε. αποτελεί μια τοπική εκδοχή του παγκόσμιου οικονομικού προβλήματος. Και βλέπουμε ότι οι οικονομικές ανισορροπίες συνεχίζονται και μετά από την κρίση του 2008. Η Κίνα θα συνεχίζει να είναι συστηματικά πλεονασματική και οι ΗΠΑ ελλειμματικές; Αυτό δεν αποτελεί μια βιώσιμη λύση.

Οι παγκόσμιοι οικονομικοί οργανισμοί δεν μπορούν να αδιαφορούν για την άνιση ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Οφείλουν να ασκούν πιέσεις και στις πλεονασματικές οικονομίες, όχι μόνο στις ελλειμματικές.

Πολύ γρήγορα θα υπάρχει ξανά πρόβλημα αν δεν πάρετε στα σοβαρά αυτό το δίδαγμα της οικονομικής θεωρίας. Δεν μπορεί σε μια νομισματική ένωση να μη βλέπουν οι οικονομίες τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις.

Η Ε.Ε. δεν μπορεί να λειτουργεί μονίμως υπέρ των ισχυρών, ως ένας ενιαίος οικονομικός χώρος χωρίς συντονισμό και αλληλεγγύη. Η μόνη λύση που προτείνεται για τις αδύνατες χώρες είναι μια μακρά περίοδο ύφεσης και αποπληθωρισμού.

Υποτίθεται ότι με αυτό τον τρόπο -να μην κρυβόμαστε, μέσω ανεργίας δηλαδή- θα μειωθούν οι τιμές και τελικά θα γίνουν τα προϊόντα πιο ανταγωνιστικά. Μόνο που αυτή η διαδικασία παίρνει πολύν καιρό να δουλέψει, αν δουλέψει. Και συχνά εγκαταλείπεται στον δρόμο, μια και δεν αρκεί να μειωθεί ο πληθωρισμός στα ευρωπαϊκά επίπεδα αλλά χρειάζεται να μειωθούν περαιτέρω οι τιμές για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των συσσωρευμένων ελλειμμάτων όλων των προηγούμενων ετών.Η παραπάνω συνταγή δεν μπορεί να αποτελεί βάση για διαπραγμάτευση. Για να διαπραγματευθεί κανείς πρέπει να έχει τη δική του εικόνα για το πώς δουλεύουν οι οικονομίες. Μόνο έτσι θα είναι σε θέση να αποδομήσει τις ιδέες, και άρα τα επιχειρήματα, του αντιπάλου στη διαπραγμάτευση.

Μόνο με μια διαφορετική προσέγγιση θα μπορέσει να βρει συμμάχους για μια εναλλακτική στρατηγική. Η χώρα σας εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο ύφεσης. Αν δεν αλλάξετε την ατζέντα, προβλέπω τα προβλήματα να επιδεινώνονται.

Θα επανέλθω!

Με εκτίμηση, John Maynard Keynes

...Ναι. Ενίοτε, ρεαλισμός είναι η αποθέωση της ουτοπίας

Η δύναμη των εξουσιών εξαρτάται απ' την υπακοή του λαού·

όταν ο λαός παύει να υπακούει, η δύναμή τους εξαφανίζεται,

είχε τονίσει ο Χάουαρντ Ζιν στην ομιλία του

στην Αθήνα τον Μάιο του 2009.

Και είχε προσθέσει:

«Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε τη δύναμη του λαού,

που μοιάζει να μην έχει δύναμη,

αλλά όταν οι άνθρωποι οργανωθούν,

όταν πάψουν να υπακούν, ξαφνικά αποκτούν δύναμη

και τότε αρχίζουν να συμβαίνουν πράγματα.

Τότε βλέπεις κυβερνήσεις να γκρεμίζονται,

τυραννικά καθεστώτα να εξαφανίζονται».
Ηταν πραγματικά απ' τις «άλλες φωνές» των ΗΠΑ.

Συγγραφέας του μνημειώδους

«Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών (εκδ. «Αιώρα»)

στάθηκε μια ζωή απέναντι από την εξουσία,

διαλύοντας τις ψευδαισθήσεις των πλείστων

για αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και κουραφέξαλα.

Γράφει στις «Διακηρύξεις Δημοκρατίας» (εκδ. «Εξάρχεια»):

«Η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση χρησιμοποιείται

απ' τους ισχυρούς μιας κοινωνίας ως ένα δημοκρατικό προσωπείο,

προκειμένου να ελέγχεται η κοινωνία

και ως φράγμα απέναντι στις απαιτήσεις

που απειλούν τα συμφέροντά τους»

Πώς μπορούν να οδηγηθούν οι πολίτες στην πολιτική ανυπακοή; Θεωρούσε ότι αυτό χρειάζεται σθένος. Το σθένος είναι μια δυναμική που προϋπάρχει στους ανθρώπους, για να εξωτερικευθεί, όμως, «χρειάζεται» έναν πραγματικά δυνατό, βαθύ θυμό, όπως συνέβη με τις φυλετικές διακρίσεις στον Νότο και με τον πόλεμο στο Βιετνάμ, οπότε οι Αμερικανοί ξεσηκώθηκαν και πέτυχαν, ό,τι πέτυχαν, διαπράττοντας ενέργειες πολιτικής ανυπακοής. Σήμερα, ως φαίνεται, η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Γάζα δεν συγκινούν Αμερικανούς, Ευρωπαίους και λοιπούς ανά τον κόσμο.

Πίστευε ότι οι ιδέες του Μαρξ γίνονται όλο και πιο φανερά λογικές, καθώς τα προβλήματα του καπιταλιστικού συστήματος οδηγούν σε εξοντωτικές ανισότητες και στη φρίκη του πολέμου. Πίστευε επίσης στον μακροχρόνιο αγώνα, στη δημιουργία μιας νέας συνείδησης, στον καλό αγώνα των αναρχικών.

Οποιαδήποτε αδικία έχει διορθωθεί, αυτό -λέει- δεν συνέβη μέσω των κυβερνητικών διαδικασιών, δεν συνέβη μέσω της ψήφου, των εκλογών, όχι· συνέβη μόνον όταν οι πολίτες ξεσηκώθηκαν. Ετσι καταργήθηκε η δουλεία και όχι επειδή ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε τη Διακήρυξη της χειραφέτησης. Ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα ανθρώπων - σκλάβων και εξελίχθηκε σε πανεθνικό Κίνημα με πράξεις πολιτικής ανυπακοής και παραβάσεις του νόμου.

Ισως ήταν από τους ελάχιστους διανοητές

που χρησιμοποιούσε τη λέξη «ταξικός»,

λέξη που δεν διδάσκεται στα σχολεία.

Ας μελετήσουν το έργο του όσοι φιλοδοξούν να γίνουν ιστορικοί,

ας το φυλλομετρήσουν έστω,

ειδικώς οι εγχώριοι μετανεωτερικοί (;), νεωτερικοί (;),

τέλος πάντων όσοι προσπαθούν να κάνουν την Ιστορία

γλυκανάλατη κι εύπεπτη σούπα, χωρίς αίματα,

χωρίς ξεσηκωμούς, χωρίς βία.

Εγινε ιστορικός για να αλλάξει τον κόσμο

και όχι τον χρόνο που έφτιαξε τον κόσμο,

πεπεισμένος ότι ό,τι καλό έχει γίνει στην ανθρωπότητα

προήλθε από τους αγώνες των απλών ανθρώπων.

Αποκάλυψε τον ψεύτικο πλουραλισμό,

τις κίβδηλες ελευθερίες με τις οποία η εξουσία μας εξαπατά,

Αμερικανός με σθένος,

ενάντιος στους πλουτοκράτες και τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Οχι στα όπλα, έλεγε· ναι στον αγώνα των ανθρώπων.

αλλες φωνες

«Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αντέξουμε παρατεταμένα μπλόκα,

απεργίες και στάσεις εργασίας»,

έλεγε ομιλών στο Συνέδριο του Economist ο Γιωργάκης

κι ύστερα στο Διάγγελμά του προς τους Ελληνες (και τα πέριξ)...

Την πολυτέλεια όμως να μην αγγίζουμε αυτούς που ζούσαν,

ζουν και θα συνεχίσουν να ζουν πολυτελώς την έχουμε ε;

«Επαπειλούνται πλέον η εθνική κυριαρχία και η ανεξαρτησία της χώρας», διακριβώνουν τώρα -στην «ουρά» όσων προτοείπε ο Γιωργάκης- έγκυροι πολιτικοί και οικονομικοί σχολιαστές.

Ποιανού η «εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία»; Της άρχουσας τάξης ή του Μήτσου;

Διότι όταν η αστική τάξη ξεπούλαγε (για να τα φάει, και τα έφαγε) ΟΤΕ, λιμάνια κι ό,τι άλλο με κόπο έχτισε ο λαός, δεν ξεπούλαγε εθνική κυριαρχία; Κι αν τώρα (συνεχίζοντας τις ιδιωτικοποιήσεις) ξεπουλήσουν ΔΕΗ κι ό,τι άλλο απέμεινε, δεν θα ξεπουλήσουν εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία;

Σε ποιους, λοιπόν, τα πουλάνε όλα αυτά τα περί συναίνεσης, τα ξεπουλητάρια;

Ποιος ψήφισε αυτήν την κυβέρνηση;

η πλειοψηφία (θεία χάριτι του εκλογικού νόμου) του λαού.

Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση (όπως και η προηγούμενη) φέρεται στον λαό

σαν να είναι ο Εχθρός της.

Και μάλιστα ζητάει από τον λαό να νομιμοποιήσει ο ίδιος,

με τη συναίνεσή του (ή την υποταγή του) αυτή την εχθρότητα,

αυτήν τη ληστρική επίθεση εναντίον του.

Η κυβέρνηση ζητάει θυσίες απ' τον λαό!

δεν ζητάει θυσίες από τις τράπεζες.

Γιατί;

Η κυβέρνηση φορολογεί αγρίως (και θα φορολογήσει περισσότερο)

τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Δεν φορολογεί την Εκκλησία.

Γιατί;

Η κυβέρνηση προωθεί περικοπές γύρω στο 10% στα μικρά εισοδήματα και περίπου 20%-30% στα υψηλότερα -πάντα των μισθωτών. Την ίδια ώρα εξακολουθεί να σπαταλά τεράστια ποσά για τις μη-κυβερνητικές-οργανώσεις, για τις πανταχού παρούσες (χιλιάδες) πλην όμως υπνώττουσες Επιτροπές (αργομίσθων και ημετέρων), για τις Ανεξάρτητες αρχές, για τις στρατιές των αργόμισθων ου μην και πολυθεσιτών χρυσοπληρωμένων δημοσιογράφων [από το Αγροτικό (!) κανάλι της Βουλής έως τους ανταποκριτές στο διάστημα] -κι ακόμα παραπέρα στο υπερπέραν.

Με έναν λόγο αυτή η κυβέρνηση κι ο εργοδότης του Στίγκλιτς Γιωργάκης,

ζητάνε θυσίες από τον λαό για να τον θυσιάζουν μετά στις τράπεζες.

Εχει παρατραβήξει το αστείο.

Συζητάνε (ποιοι αλήθεια; κάτι κολοσσοί σαν τον κ. Παπακωνσταντίνου με τις οκτώ γκάφες στην καθησιά του;) για νέες αυξήσεις των έμμεσων φόρων, για πάγωμα μισθών στο δημόσιο έως το 2012 και δεν ζητούν ταυτοχρόνως μείωση των επιτοκίων των τραπεζών ώστε να ελαφρώσουν τους δανειολήπτες!

Γιατί;

Τι είναι οι τράπεζες;

Απαραβίαστες σαν τους ρωμαίους τριμπούνους;

Απληκτες σαν τα βυζαντινά οχυρά του Διγενή Ακρίτα;

Ταμπού είναι οι τράπεζες ή τοτέμ;

Και ποιανού κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση που ζητάει απ' τον Μήτσο (που δεν φταίει για την κρίση) θυσίες, ενώ για αυτούς που προκάλεσαν την κρίση επιφυλάσσει μπόνους και καλοπιάσματα.

Ποιανού είναι αυτή η κυβέρνηση; του Μήτσου

ή των εταιρειών και των τραπεζών;

Αυτή η κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, δεν έβαλαν στον Μήτσο να πληρώνει διόδια παντού; οι εναλλάξ πρασινογάλαζες κυβερνήσεις δεν εξαναγκάζουν η κάθε μία με τη σειρά της τους γεωργούς να μπλοκάρουν τους δρόμους;

Θα μου πεις ότι και ο κ. Μπόμπολας μπλοκάρει (με τα διόδια) τους δρόμους.

Και ο κ. Μίχαλος ανησυχεί κάθε βράδυ από τηλοψίας για την κατάντια αυτού του τόπου...

Μήπως, εν τέλει, σε αυτήν τη χώρα σοσιαλιστές είναι

οι εταιρείες, ο κ. Μπόμπολας, οι τράπεζες και ο κυρ Μίχαλος,

ώστε να τα πηγαίνει τόσο καλά μαζί τους η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση;

Διότι μη μου πείτε ότι ο Γιώργος δεν είναι σοσιαλιστής!

(θα λιποθυμήσει η κυρία Μπατζελή).

Οι τράπεζες εν μέσω κρίσης παρουσίασαν δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη,

ο Μήτσος μείωση εισοδήματος

κι όμως ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και (αυτή η γλίτσα) ο ΛΑΟΣ

ζητούν περικοπές απ' τον Μήτσο!

Είναι αυτό ηθικό; διότι σοσιαλιστικό δεν είναι.

Είναι αυτό λογικό; διότι νόμιμο δεν είναι.

Είναι αυτό παραγωγικό; τ' αγγειά του Καράμπελα είναι.

Κι αφού η αστική τάξη τα σκάτωσε, ουρλιάζουν τώρα οι σειρήνες της τρομοκρατίας

(των παπαγάλων) ότι ο λαός πρέπει να πληρώσει το μάρμαρο.

Επικαλούνται μάλιστα το φιλότιμό του.

Διότι ο λαός έχει φιλότιμο, η αστική τάξη δεν έχει.

Εχει όμως το κράτος στα χέρια της και δικά της

τα δύο (απο)κόμματα (συν αυτή τη γλίτσα,

τον ΛΑΟΣ) που μας κυβερνούν.

Συνεπώς;

Οι άθλιες τράπεζες, όμορφα καίγονται...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.ΙΙ.2010

Κατω απο αυστηρη επιτηρηση η Ελληνικη οικονομια

Θέλω να ρωτήσω τον πρωθυπουργό

και τους υπόλοιπους υπουργούς στην κυβέρνηση:

Εγώ, έπιασα δουλειά σε ηλικία 20 χρονών, σε ένα εργοδότη ηλικίας 40 ετών.

Σήμερα, μετά 30 χρόνια, ο εργοδότης μου έχει βγει στη σύνταξη.

Την εταιρεία έχουν αναλάβει οι γιοι, οι οποίοι είναι 28 και 30 ετών.

Και ερωτώ: Τι να με κάνουν εμένα αυτά τα παιδιά;

Μπορούν να προσλάβουν...μία κοπελίτσα με περισσότερες γνώσεις,

με ηλεκτρονικές γνώσεις και όλα τα μοντέρνα ηλεκτρονικά συστήματα.

Θα την πληρώνει με τον μισό μου μισθό….

Κι εγώ, τι θα κάνω εγώ; που θα βρω άλλη δουλειά;

Που θα βρω ένσημα;

Το μόνο που θα μου απομείνει είναι να δέσω μια πέτρα στο λαιμό

και …βουρ για το Φάληρο!!!!!!!!!

Κύριοι της κυβέρνησης,

με τα σάπια…βρώμικα…διεφθαρμένα…εκδικητικά μυαλά,

τι προσπαθείτε να κάνετε στους εργαζόμενους;;

Ελεεινοί τύποι, αφήσατε τις εργαζόμενες στο δημόσιο

να βγαίνουν σε σύνταξη στην ηλικία των 33 χρονών,

και τώρα προσπαθείτε να στείλετε εμάς του ιδιωτικού τομέα, στα 65;

Οι συμμαθήτριές μου (γεννημένες το 1960) που δούλευαν στο δημόσιο, έχουν βγει στη σύνταξη πριν από 8-10 χρόνια, με σύνταξη όσο ο μισθός μου.

Με εφάπαξ γύρω στα 80.000-90.000 ευρώ.

Και εγώ θα χρειασθεί να δουλέψω ακόμη 10 χρόνια.Θα αντέξω;

Πόσο διεφθαρμένος μπορεί να είναι κάποιος,

ώστε να έχει την προ-γιαγιά του να δουλεύει;

Ελεεινοί τύποι…και σας ψήφισα!!!!!

Κρίμα σας και κρίμα μου……………

Φάγατε όλοι μαζί. 30 χρόνια τρώτε και λεηλατείτε τον καρπό της Ελλάδας.

Και τώρα αντί να σας ...κυνηγήσετε

και να επιστρέψετε τα κλεμμένα και τα φαγωμένα ...ζητάτε και τα ρέστα.

Ε! λοιπόν! Δεν έχουμε άλλα....

«Μειώνουμε στον εκτελούμενο προϋπολογισμό όλες τις πιστώσεις των φορέων και ειδικών φορέων του προϋπολογισμού κατά 10%, εκτός των πιστώσεων της βουλής των Ελλήνων, εκτός της Προεδρικής χορηγίας εκτός των βουλευτικών αποζημιώσεων, εκτός των αμοιβών πολιτικών υπαλλήλων».

Απόφαση του υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου

με ημερομηνία 25 Ιανουαρίου του 2010

Μεσα σε 125 ημερες το προσδοκιμο ζωης ανεβηκε 10 χρονια απο το στομα ενος ανθρωπου με μηδενικα ενσημα! Συνταξη στα 65 χρονια, ανεβα ρε @#@@%^^%@%@@%@ σκαλωσια, μπαρκαρισε ρε@%@@%@@@&, οδηγεισε λεωφορειο ρε @%@%@%^@&%@&%, σκαψε για παραγωγη εσυ @%@%@%@&@&@@, δουλεψε 8αωρο ορθιος με πιεση, ζαχαρο, ορθοπεδικα προβληματα κ.λ.π@%$@%@@##^&#

Με μόλις 12,5 εκατομυρια γαλλικα φραγκα αγόρασαμε το 1843

από τους Τούρκους την Αττική, τη Φθιώτιδα και την Εύβοια

Τζάμπα πράγμα!

Τους τα πουλαμε ξανα πισω σημερα και ρεφαρουμε το χρεος.

Ενα σχέδιο διάσωσης των πιστωτών ειναι αυτο

και ουχί της χώρας,

με νέο εγγυημένο δάνειο 80 εκατομμυρίων ευρω,

εξασφαλίζοντας πρώτα απ' όλα στους ομολογιούχους

την τακτική είσπραξη των τοκοχρεολυσίων.

Χωρίς διόγκωση της οικονομίας,

χωρίς αύξηση του εθνικού εισοδήματος,

δεν βγαίνεις από το πηγάδι χρεών και ελλειμμάτων,

εν πα' να χτυπιέσαι διαρκώς πάνω στα τοιχώματα.

Το οικονομικό πρόβλημα είναι εξόχως πολιτικό.

Και δεν λύνεται από πολιτικούς

που όσο σκαμπάζουν από οικονομία

άλλο τόσο σκαμπάζουν από πολιτική

Ο κ.Λαμπρακης,ο κ.Ψυχαρης,κι εγω

Το Μεγαρον !

Στα υπογεια ειναι η τρελλα.

Δεν το εγνωριζε.
Εστω.

Απαλα.
Οπως το χαλαρα στη Σαλονικη

Σκουτελοβαρισκω σουΑρμύρα, νιότη κι' Άνοιξηθάλασσα, όρη κι άστρα,γλεντούνε στο δοξάρι σουΚΡΗΤΗ μου ξελογιάστρα.

Τις νύχτες υποδύομαι με επιτυχία τον εαυτό μου.

Ωραιο το ταξιδι.

Φτανει να μην κοβεις τους καβους.

Να τους λεινεις.

Λιγο? Πολυ?

Δεν ξερεις.

Χρειαζομουνα το χαστουκι.

με την εκλεκτη χορηγεια της κ.Μαρινας

του Μεγαρου

του Megaλου καναλιου

και του Ψυχαρη της μανας.

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ Ε ;

“Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος,

το νου σου ε;”

Κατερίνα Γώγου

Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία.

Η Κατερίνα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Από πέντε χρονών εμφανιζόταν σε παιδικούς θιάσους. Σπούδασε θέατρο στις σχολές του Κ. Κουν και του Τ. Μουζενίδη καθώς και χορό. Έπαιξε πρώτους και δεύτερους ρόλους σε δεκάδες μαυρόασπρες ταινίες κυρίως της Finos films. Στο θέατρο έπαιξε με πολλούς θιάσους, τελευταία φορά το 1979 με την Έ. Λαμπέτη στη “Φιλουμένα Μαρτουράνο”.

Αποτραβήχτηκε κι έζησε με την κόρη της -κι αργότερα μόνη- σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, στο Γκάζι, στην Κυψέλη αλλά και στη Θεσσαλονίκη.

Εξέδωσε τα βιβλία

“Τρία κλικ αριστερά” (1978), “Ιδιώνυμο” (1980),

“Το ξύλινο παλτό” (1982), “Απόντες” (1986),

“Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών” (1988), “Νόστος” (1990),

και πρωταγωνίστησε στις ταινίες του Π. Τάσιου “Βαρύ Πεπόνι” (1977)

και “Παραγγελιά” (1980) -όπου ακούγεται συγκλονιστική

η φωνή της να απαγγέλλει- και “Όστρια” (1984)

του Α. Θωμόπουλου στην οποία συνέγραψε το σενάριο.

Δώδεκα χρόνια περάσανε από το πρώτο βιβλίο.

Μέχρι τότε στην πολιτική, στο αλκοόλ, στην ανεργία μπλεγμένη.

Την έβγαζα με τρελόχαπα και τσαμπουκάδες.

Μετά χτύπησε η πρώτη νοσοκομειακή κρίση.

Ήρθανε οι απανωτές εκδόσεις, παρέα με τις Ερινύες.

Λουλούδια.

Γράμματα.

Άνθρωποι.

Λεφτά κάτω απ’ την πόρτα. Ενοχές.

Δάχτυλα που με δείχνανε, φωνές που με ρωτάγανε:

“Γιατί μας πούλησες;” Κι εγώ τις πίστεψα τις φωνές.

Ποια είμαι εγώ;

Με ποιο, ποιος μου ‘δώσε το δικαίωμα να γράφω “εμείς”;

Όσο περνάνε και χάνονται πίσω μου τα χρόνια για μένα,

να πάνε αλλού, άδειασε το αίμα μου,

δοτικό για όλους και για όλα.

Έβρεξα στη χώρα μου

μια χούφτα γη και τόσο πολλή η θάλασσα και ξηρασία ήρθε…

Αίμα να ποτίζω όλα τα στενοσόκακα,

τις έρημες εισόδους και εξόδους της φυλακής Κορυδαλλού,

βαποράκι για τα γράμματα από τις στέγες των εξεγερμένων ισοβιτών,

γιάφκα το σπίτι που έμενα,

ταξίδια πάνε-έλα με προκηρύξεις κι αφίσες,

ψαξίματα μ’ ανιχνευτές – λες νά ‘φαγα εγώ τον Πέτρου και Σταμούλη;

Ύποπτη για πάντα και για όλα, διάτρητη από το κράτος.

Να τα βλέπουνε όλα, ό,τι γίνεται μέσα μου κι έξω,

τρόμος και ξανά την ανάσα, την ψυχή μου,

δεν τους έπαιρνε να την ελέγξουνε.

Βλέπεις τα μάτια τους τους τα ‘χει βάλει ο διάολος στα όργανα τους.

Ξεχνιόντουσαν χαζομένοι να τα τρίβουνε,

ε, και καμιά φορά, γονατίζανε για να σκοπεύσουν

σωστά τον πιτσιρικά που καινούργιος ήτανε,

δεν πρόλαβε να την κάνει, να τρέξει…

Τώρα τι μ’ έπιασε και θυμάμαι.

Μεγάλες παρενθέσεις κάνω όσο περνάνε τα χρόνια, λοιπόν,

ετοιμάζομαι να γυρίσω στον τόπο μου, από κει που ήρθα.

Ερμής Τρισμέγιστος.

Από τα έγκατα της ζωοδόχου γης,

ταξίδι μακρινό στον Ουρανό, αγαπημένε πατέρα,

φτεράκια ολοκαίνουργια μου ξανάβαλε στα πόδια,

φτεράκια γερά, σφιχτά, δυνατά,

άτρωτα από τις κωλόσφαιρές τους.

Πάει, έφυγε το έκτο γραφτό, γραφτό κακό,

από άσυλο μέσα σε άσυλο γραμμένο.

Χρέος υπέρτατο, εν σώματι, το έβδομο γραφτό στη ζωή να καταθέσω……..

Κουράστηκα. Είμαι άρρωστη.

Η χημεία με τσάκισε. Θα την τσακίσω.

“Με Λένε Οδύσσεια”

Μεταθανάτια κυκλοφορία που περιλαμβάνει αδημοσίευτα γραπτά της Κατερίνας, μικρά πεζά, τα ποίηματα του έβδομου βιβλίου (τίτλος που η ίδια είχε επιλέξει), προσωπικές χειρόγραφες ημερολογιακές σημειώσεις και τέλος κάποιες παραλλαγές σεναρίων.

Η μοναξιά…

δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια

της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα

κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών

και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών “καλών” καιρών

και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς

μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια

βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς

κι ασορτί εσώρουχα.

Η μοναξιά.

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά

και μετριέται πιάτο-πιάτο

μαζί με τα κομμάτια τους

στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά

Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά

Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά

Κάτω από όλους τους καιρούς

με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια

κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής

βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία

ειναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές

ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες

πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα

στα σκλαβοπάζαρα της γής – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-

ξυπνήστε πρωί.

Ξυπνήστε να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα

το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους

και τα τελευταία

ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ

στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο

που ξεπουλάν τη φάρα της

χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο

κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της

ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μοναξιά

η μοναξιά μας λέω.

Γιά τη δική μας λέω

είναι τσεκούρι στα χέρια μας

που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).

Καλημέρα γιατρέ μου.

Μη.

Μη σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.

Τα γνωστά.

Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ – ξέρετε τώρα εσείς -

Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο

βολέψτε με τέλος πάντων με τους ομοίους σας

περάστε με στους χαφιέδες σας

πηδήξτε με αν θέτε

ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.

Τσάκω τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο

και φέρ’ τη συνταγή

γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε

κι όπου νάναι θα εκραγεί.

Μη. Μη σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.

Ευχαριστώ.

Καλημέρα σας.

Με έλεγαν Θερσίτη...

Ο ΝΟΜΙΚΟΣ σύμβουλος μου με προειδοποίησε ότι θα φάμε μήνυση.

Οπότε αυτό που ήθελα να είπω μπινελικώνοντας,

προτίμησα να το πουν άλλοι χίλιες φορές καλύτεροι από εμέ,

που το σπικάρανε πιο κυριλάτα και σε ανύποπτο χρόνο...

Ο Ιωάννης Καποδίστριας .

Πάμε μαέστρο;

«...ΕΛΠΙΖΩ ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της. [...] εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ' Εθνοσυνέλευση.

Συγγνώμη, δηλαδή, αλλά με επιτόκιο 7,24 γιατί δεν παίρνουν ένα καταναλωτικό από την Τράπεζα Κύπρου να τελειώνουμε; Χώρια που θα συνδράμουμε τους αδελφούς μας, θα ευχαριστηθούνε και στο City.

Η δύναμη των εξουσιών εξαρτάται απ' την υπακοή του λαού· όταν ο λαός παύει να υπακούει, η δύναμή τους εξαφανίζεται, είχε τονίσει ο Χάουαρντ Ζιν στην ομιλία του στην Αθήνα τον Μάιο του 2009.

«Η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση χρησιμοποιείται απ' τους ισχυρούς μιας κοινωνίας ως ένα δημοκρατικό προσωπείο, προκειμένου να ελέγχεται η κοινωνία και ως φράγμα απέναντι στις απαιτήσεις που απειλούν τα συμφέροντά τους»

ΙΣΑ ΜΩΡΗ ΧΑΜΟΥΡΑ,σεκλετ αμαν

ΕΧΟΥΜΕ πόλεμο, μωρό μου

Οι άνθρωποι που βούλιαξαν τη χώρα

και οδηγούν στην απόγνωση τους σκληρότερα εργαζόμενους

-και λιγότερο αμειβόμενους- της Ενωσης·

οι ανίκανοι που δεν μπόρεσαν να συμμαζέψουν

στοιχειωδώς ένα διαλυμένο, σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος·

οι ασύστολοι λαϊκιστές που κορόιδευαν τον κόσμο

τάζοντας αλλαγές, εκσυγχρονισμούς και μεταρρυθμίσεις,

και κάθε φορά παρέδιδαν μια Ελλάδα χειρότερη

από εκείνη που παραλάμβαναν,

οι πολιτικοί που δεν ασχολήθηκαν ποτέ σοβαρά

με το παραγωγικό μέλλον της χώρας,

την ώρα μάλιστα που οι ραγδαίες αλλαγές στον κόσμο

όξυναν τον ανταγωνισμό και υπονόμευαν τις παλιές βεβαιότητες·

οι άνθρωποι που έβλεπαν τα εργοστάσια να κλείνουν,

τους μικρομεσαίους να χαροπαλεύουν

και την ύπαιθρο να ερημώνει

από την αγροτική πολιτική της Ενωσης

και στραγγαλισμένη από την παντελή απουσία Σχεδίου για τη γεωργία,

οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί

αντιμετωπίζουν τους αγρότες σαν αναγκαίο κακό.

Σαν ιλαρά.

Σαν το παιδί που δεν θα ήθελαν να έχουν.
ΣΤΗ μεταβιομηχανική εποχή και στον καπιταλισμό-καζίνο

μικρή σημασία έχει ποιος τα μέσα παραγωγής κατέχει.

Το θέμα είναι ποιος διαχειρίζεται τα «χαρτιά»

κι αν τα τζογάρει πονηρά.

Και βεβαίως ποιος τυπώνει τα λεφτά και πού δίνει δανεικά

και εν συνεχεία ποιος δικαιούται να αξιολογεί ποιον

και πώς μοιράζονται τις υπεραξίες και τα τοκογλυφικά.

Αν πίστευαν ότι θα πτωχεύσουμε και θα χάσουν τα λεφτάκια τους

δεν θα μας δάνειζαν, όχι με 6,2%

αλλά ούτε με διψήφιο τοκογλυφικό ποσοστό.

Πέρυσι, στις 28 Ιανουαρίου 2009,

η Ελλάδα είχε δανειστεί με 5,5% και, φυσικά,

δεν μιλούσε κανένας ούτε για χρεοκοπία,

ούτε για υπερβολικό έλλειμμα και χρέος, ούτε για τίποτα.

Τότε υποτίθεται ότι ήταν ισχυρή η ελληνική οικονομία!

Τελικά, ένα 0,7% χωρίζει την ισχύ από την κατάρρευση!

Σε λίγο καιρό,τα «αγροτικά» ενδέχεται να φαντάζουν

ανώδυνο «παιχνιδάκι» και σταυρόλεξο για νεαρούς λύτες,

καθώς η αδυσώπητη οικονομική πραγματικότητα

θα προκαλέσει αλυσιδωτές, εκρηκτικές αντιδράσεις.

Η εξοντωτική φορολογία, η μείωση των μισθών

και η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας

θα πλήξουν (και) κοινωνικές ομάδες

που δεν είχαν δοκιμάσει μέχρι τώρα σοβαρές δυσκολίες.

Κάτι το «σταθερό εισόδημα», κάτι ο μέχρι τούδε εύκολος δανεισμός

και βέβαια η παραοικονομία βοηθούσαν

αποφασιστικά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Τώρα, με τη μείωση του μισθού και τις έξτρα επιβαρύνσεις

(π.χ. πρώτη κατοικία) ένας δημόσιος υπάλληλος

που τα 'φερνε στοιχειωδώς βόλτα,

θα βρεθεί σε προφανή αδυναμία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Χωρίς λύσεις μπροστά στο αδιέξοδο

και ψυχολογικά καταρρακωμένες

οι μέχρι σήμερα «αδιάβροχες» κοινωνικές ομάδες,

θα οδηγηθούν αναγκαστικά σε δρόμους δυναμικών αντιδράσεων,

ασύμβατους με τη νοοτροπία και την πρακτική τους...

Πρωτοφανή γεγονότα θα εκτυλίσσονται,

αλλά θα θεωρούνται από την «σιωπηρά πλειοψηφία»

αναπόφευκτα και φυσιολογικά:

άρνηση - λόγω αδυναμίας για εξυπηρέτηση δανείων και φόρων,

οργισμένες αντιδράσεις εναντίον τραπεζών και υπηρεσιών

και γενικευμένη ανυπακοή.

Ο επόμενος «Δεκέμβρης» δεν θα ανήκει

στη δράκα των «αφορεσμένων» και των πιτσιρικάδων,

αλλά στους γονείς τους...

Αν διαψευστεί η ζοφερή αυτή εκδοχή

και αναχαιτιστεί το ενδεχόμενο καθολικής έκρηξης,

το μέλλον προβλέπεται -όπως έχουν τώρα τα πράγματα,

χειρότερο, καθώς η πρόσκαιρη, λόγω θηριώδους πανάκριβου δανεισμού,

οικονομική ανάσα θα επιβαρύνει συντριπτικά

τα χρονια που έρχονται:

ακόμη και αν αποδειχθεί αποδοτική η δημοσιονομική εξόρμηση της κυβέρνησης,

η χώρα θα είναι αναγκασμένη να δαπανά τεράστια ποσά

για την αποπληρωμή των χρεών,

με αποτέλεσμα τα αυξημένα έσοδα

να φαίνονται αστεία μπροστά στις υποχρεώσεις

(αποπληρωμή, επενδύσεις κ.τ.λ.)...

Λένε ότι οι ζοφερές περίοδοι συνιστούν

ταυτόχρονα και μεγάλες ευκαιρίες για αντιστροφή των δεδομένων.

Ομως για να συμβεί αυτό απαιτείται ευφάνταστο,

συγκεκριμένο Σχέδιο για την παραγωγική δομή της χώρας.

Και τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει.

Το «αγροτικό» αποκάλυψε πλήρως την κυβερνητική γύμνια (και) στο πεδίο αυτό...

ΜΑΘΑΜΕ στο απύθμενο μπάχαλο,

τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση σ' αυτή την έρημη χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ ως παρθένα δεν γνωρίζει τι εστί βερύκοκο.

Η Νέα Δημοκρατία ανακαλύπτει στα γεράματα τα λαϊκά αιτήματα.

Ο Καραμανλής μεγάθυμος ευχαριστεί τον κύριο Siemens,

αλλά τάχα μου δεν τα παίρνει.

Σε αντίθεση ο Τσουκάτος τα παίρνει μεν,

αλλά τα δίνει αλλού.

Το ΚΚΕ ανακαλεί στη μνήμη μας τον Στάλιν, γιατί όχι και τον Μπέρια;

Ο μετανιωμένος Αλαβάνος ψάχνει ρόλο για εκδίκηση,

ενώ οι Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ επαίρονται

για το εγγύς μέλλον της επανάστασης.

Και οι Χρυσαυγίτες πλέον δέρνουν απροκάλυπτα τον κόσμο,

ξένους και αντιρατσιστές.

Πλούσιοι πολιτικοί άνευ περιεχομένου να βυσσοδομούν εναντίον μας.

Μια οπισθοδρομική Εκκλησία που αντιπαλεύει νυχθημερόν τα Φώτα,

η ασύγγνωστη εμμονή των πολιτών στον δικομματισμό,

η αδυναμία των μικρών να γίνουν μεγάλοι λόγω και της κενοδοξίας τους.

«Οποια αρετή κι αν διαθέτουμε,

ξέρουμε πως θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μας».